Berlijn 2017

Een marathon uitlopen heeft iets magisch. Dat heb ik al eens eerder gezegd en dat voel ik nog altijd zo. Daarom koos ik ook dit jaar voor een uitdaging op de 42,195km. De marathon van Berlijn stond op nummer 2 van mijn bucket list en zou mijn 5e marathon worden. Onwijs veel mensen gaven deze locatie aan als een must. Goed publiek, lekker sfeertje, een snel parcours. Een super combinatie als jij je Persoonlijk Record wilt verbeteren.

Om een lang verhaal kort te maken, hebben mijn vriend en ik eind vorig jaar de knoop doorgehakt en ons via een hardloopreisorganisatie ingeschreven om in september van 2017 aan de start te kunnen staan van een van de grootste en snelste marathons ter wereld.

Deze keer wilde ik het anders doen. Om mijn tijd te verbeteren van 3:11:40 naar ergens rond de 3:05:00 wist ik dat ik harder moest gaan trainen. Bij mij spelen lange duurlopen niet zo ’n rol, maar wel hogere tempos. Daarom vroeg ik de papa van mijn 2 spruiten of hij mij wat advies kon geven. Voor ik het doorhad heeft hij mij aan een trainingsapp toegevoegd en een schema voor een paar weken opgelijst. Hatseflats. Er was nu geen weg terug, al hebben we nog 17 weken om te gaan naar de marathon.

Zo begonnen we met kriebels in de buik aan onze 1e training op een dinsdagavond op de baan. Een training erop gericht om je VO2Max waarde te verhogen. Wat dat inhoudt is korte en snelle intervallen, met een korte pauze van 30 seconden. De training bestaat uit een aantal series met tussen de series een herstelrondje van 3 minuten. De 1e drie keren waren het ‘die hard’ trainingen. Pas tegen de 4e keer hadden we, mijn vriend en ik, het idee dat we sterker werden.

Ook werden er vaker ochtendloopjes gedaan met de klem op marathontempo. De wekker stond regelmatig al om 5:45, waar we snel een slokje water dronken, een halve banaan aten, de schoenen aan en gaan. Heel de wereld sliep nog, terwijl we onze krachten mochten meten. Heerlijk was het, als we met een voldaan gevoel thuis kwamen omdat de doelstelling voor die dag gelukt was. Dat gaf ons het gevoel dat we steeds een stapje dichterbij ons grote doel, onze grote droom kwamen. Dat gevoel was bijna tastbaar!

De trainingen vroegen naar meer uitdaging, de kilometers werden aangescherpt, de rustdagen werden goed besteed met dutjes en met de voetjes omhoog. Het is zo mooi hoe je lichaam aangeeft dat er veel gevraagd wordt en dat ernaar geluisterd moet worden. Er werd er ’s avonds veel gestrekt, met een balletje onder de voet gerold en eens per 3 weken mocht ik alle spieren lekker los laten masseren.

En voor we het doorhadden was er nog maar een week voor de start. De laatste week vind ik altijd het moeilijkst. Ik raak gierig, ongeduldig.

De afstanden die we liepen, werden flink ingekort. Een van de redenen waarom we juist nu op ons eten aan het letten waren. Vele atleten denken dat het nodig is om een week voor een marathon zich helemaal vol te stoppen met koolhydraten. Maar dat is helemaal niet nodig. We hebben ervoor gekozen om de dagen voor de marathon iets meer koolhydraatrijke gerechten te eten, bijvoorbeeld rijst met kip. Of volkorenpasta met een klein portie saus. Bananen gingen er 2 per dag naar binnen. In de auto op de heenweg snoepte we aan rozijnen, noten, rode paprika en krentenbollen. Daar konden we erg om lachen.

In Berlijn aangekomen gingen we snel op zoek naar een gezellig restaurant waar ze een lekkere pasta serveerden. De volgende ochtend stond de wekker lekker op tijd ingesteld om nog voor het ontbijt de benen los te lopen. En we wilden zo vroeg mogelijk naar het Expo om ons nummer op te halen. Er stonden 43 000 man ingeschreven voor de marathon alleen. Maar dat besef heb je niet vanwege de goede organisatie en vriendelijke diensten. Na de lunch hebben we ons op onze kamer terug getrokken om de benen rust te geven en tot rust te komen. Daarna nog een pastaatje en om de rest van de avond de spulletjes voor de volgende ochtend klaar te leggen. De spanning begon te stijgen, dat kan je wel stellen.

Uiteindelijk brak de grote dag aan en liepen we richting de Strasse des 17. Juni waar de start is. Ik voelde me duizelig en leeg, waarschijnlijk omdat ik al sinds 3uur vannacht wakker was. Mijn benen gaven me niet het vertrouwen dat ik nodig heb. Als ik een klein stukje wil rennen, heb ik het idee dat er geen enkele kracht in mijn lijf is.

Eenmaal in het startvak, komen mijn gedachten gelukkig tot rust. De grote schermen boven ons hoofd laten zien hoeveel mensen er werkelijk zijn. Ongelooflijk… Dat gevoel dat ik hier samen met meer dan 40 000 anderen mag staan en mijn grootste passie mag beoefenen. Ik hou het niet droog en voel over heel mijn lijf het kippenvel. Hier is het moment, waar we zo lang naar uit hebben gekeken. Klaar voor de start? En af!

Ik schrijf binnenkort een verslag over mijn geweldige ervaring tijdens de marathon en over hoe het me gelukt is om mijn persoonlijke record te verbeteren.