Groet uit Schoorl

In tegenstelling tot vorige jaar, kwamen we ruim op tijd aan bij de sportshal in Schoorl. We hadden nu de tijd om ons rustig om te kleden, de tassen in te leveren, nog even een laatste sanitair bezoek te brengen. Zoals menig loper willen we graag in de meest voorste rij van ons vak starten. Het lukte goed om tot de gewenste plaats te sjorren en duwen. En dan… AF.

Bij een al niet te koude 0 graden Celsius gingen we vol goede moed van start. Richard, een hardloopmaat die in voorbereiding van de marathon van Rotterdam is, gaf van te voren aan dat hij in ieder geval de eerste 20 km tussen de 4:30 tot 4:40 per kilometer zou willen lopen. Ik twijfelde of het niet iets te snel voor mij zou zijn, gezien het tekort aan lange afstands- en tempotrainingen de laatste maanden. Maar mijn vriend verzekerde me echter dat we sterker zijn geworden. Met deze gedachte ging ik dus samen met Richard van start.

De eerste kilometers bleef het een beetje zoeken naar het juiste tempo. Uit ervaring weten we dat het niet slim zou zijn om te snel van start te gaan, dus deden we het rustig aan. De wedstrijdlopers en business runners droegen hun steentje bij door over de gehele weg te lopen om het zodoende voor ons niet al te makkelijk te maken om langs te gaan. Door het lekkere sfeertje, vlogen de eerste 7 kilometers snel voorbij. Op dat moment namen we een gel om onze energievoorraad bij te vullen. En vanuit het niets belanden we in een, met sneeuw bedekt, sprookjesachtig bos. Doordat de zon de intentie had om tussen de wolken door te breken, gaf dit mooie plaatje ons de komende 7 kilometers vleugels. Het is geweldig om hier te mogen lopen in deze omstandigheden. De wereld is mooi, mijn benen voelen goed aan, en we blijven een spel spelen met het tempo.

We voelden ons allebei sterk en moesten elkaar telkens weer herinneren dat we niet in de verleiding moesten komen om sneller te gaan lopen dan wat de bedoeling is. Met de wetenschap dat er straks een pittige wind in de duinen op ons staat te wachten, wilden we nog even al onze energie sparen. Ik richt dan op zo’n moment al mijn aandacht op mijn houding, ademhaling en beeld me in hoe goed het in mijn voordeel werkt als ik ontspannen blijf. Stiekem vroeg ik me af wanneer de vermoeidheid zou toetreden. Maar ik blijf niet lang in deze gedachten hangen. Elke kilometer die we afleggen voelen we ons goed, en zijn we ons aan het voorbereiden voor de volgende 5 kilometer door de duinen.

Voor we het wisten kwamen de duinen ons tegemoet. Ook hier stelde de omgeving niet teleur. De natuur is puur, de sneeuw ligt zacht op het zand en de zon schijnt nu boven ons hoofd. Het wordt stiller tussen ons. Mijn haas, Richard, herinnert mij eraan dat er straks 2 kilometers zullen komen waar we zullen moeten gaan vechten tegen windkracht 4, vals plat omhoog. Dat hielp me om te blijven focussen.

Uiteindelijk kwamen we op kilometerpunt 17 waar de strijd zou moeten beginnen… Maar het viel reuze mee. Vorige jaar heb ik hier samen met mijn vriend met man en macht moeten vechten tegen de wind om uiteindelijk doodmoe aan de andere kant uit te komen. Maar dit jaar was het weer ons goedgezind. De wind was zeker aanwezig, maar er was nog voldoende energie over om ook tijdens deze periode het tempo te handhaven. Het voelde als een opluchting toen we na 19 kilometer paardfris de duinen verlieten.

Op 20 km stond mijn vriend ons langs de weg toe te juichen. Afgelopen jaar stonden we bij alle wedstrijden samen aan de start. En finishten we in 95% van de gevallen samen. Helaas heeft de griep grip op hem gekregen en moest hij met pijn in zijn hart afzien van een start tijdens de 40e editie. Dat is behoorlijk balen voor ons allebei, maar ik vond het erg lief dat hij toch mee was gekomen. Op dat moment besefte ik dat opgeven geen optie is vandaag. Ik hardloop vandaag voor ons allebei.

Met nog maar 10 kilometer te gaan, liep de gemiddelde snelheid per kilometer mooi omhoog. Waar we de eerste 10 km rond de 4:33 min gemiddeld per/km liepen, gingen de volgende 10 kilometer gemiddeld 10 sec harder. Ik kan me nog herinneren dat ik tegen Richard zei, dat we nu geen gekke dingen moesten gaan doen, maar dat het mooi zou zijn als we een tempo van 4:15 weten te handhaven tot het eind. Hij reageerde enigszins verbaasd op mijn wens. We liepen uiteindelijk in stilte door, allebei afwachten, met elkaar rekening houdend, op elkaar aangewezen.

Vanaf 24 kilometer gaf m’n lichaam aan dat het niet meer in de comfort zone verkeerd. De gedachten, positief en destructief, begonnen een spel te spelen. Het is nog maar 6 kilometer! Jeetje, moet ik nog 6 kilometer? Zo ging het heel even door. Maar ik heb geleerd dat gedachten niet de waarheid zijn. Dus koos ik voor de focus. Al gaf m’n lijf aan dat het ondertussen moe begon te worden, besefte ik dat we al heel ver zijn gekomen en dat opgeven geen optie is. Ik ging achter Richard aan lopen, hij af-en-toe achterom kijkend of ik er nog was. Hij gaf gelukkig niet te veel aandacht aan mij;  zo kon ik mijn focus behouden.

Op het moment dat hij tegen me zei dat we nog maar 2 kilometer te gaan hebben, was het alsof mijn lichaam het moest doen zonder m’n hoofd. Het was leeg. Achteraf was het niet raar dat ik zoveel moeite had. We liepen de laatste kilometers rond 4:07. We kwamen allebei super tevreden over de finishlijn. Eenmaal in de sporthal vertelde mijn vriend dat ik 4 minuten sneller gelopen had dan vorig jaar. Vier minuten! Wauw! Uiteindelijk werd ik 10e dame met een tijd van 2:12:11. Schoorl wordt elk jaar steeds mooier en heeft ondertussen een plekje in mijn hart verdient. Volgend jaar sta ik weer aan de start. En dan neem ik mijn vriend mee en nog meer andere fanatieke lopers uit Zuid Limburg!

Groetjes,

Venetia