NN Marathon Rotterdam

Het mooie van samen met een groep trainen voor een specifieke wedstrijd is dat de beleving er naar toe veel intenser is. Samen de weken, dagen en uiteindelijk de uren aftellen. En al had ik dagen ervoor al erg veel zin in deze magische afstand, dat gevoel werd alleen maar versterkt door mijn loopvrienden en onze supporters.

En dan sta je ineens daar in het prachtige Rotterdam samen met je loopmaatjes en 17.500 andere lopers klaar voor de start. Het enige wat ik wilde is het horen van het heilige startschot, ik wil beginnen! De lucht is hemelsblauw, de zon staat steeds hoger aan de hemel en ik wist gewoon dat het een mooie dag zou worden, letterlijk en figuurlijk.

We tellen af en op het moment dat het Koninklijke kanon wordt afgevuurd om de start aan te kondigen, kwam er een lam gevoel in mijn benen. Binnen 1 minuut van het schot, renden we over de startstreep op weg naar de finish die we hopelijk over dik 3 uur en 15 minuten zouden passeren.

Tijdens de voorbereiding richting de marathon hebben we een aantal testmomenten. Deze zijn heel belangrijk om een beeld te krijgen van hoe het schema bij jou past. Ten eerste geeft een testmoment aan of er sprake is van vooruitgang, en ten tweede, maar niet minder belangrijk, geeft zo’n testmoment ook goed aan wat voor tijd je eventueel zou kunnen lopen tijdens je marathon.

Ik had een aantal goede tussentijdse meetmomenten gehad, maar toch bleef ik voorzichtig met de eindtijd die ik zou willen lopen. Aan het begin van de voorbereiding zou ik je voor gek verklaren als jij tegen mij had gezegd dat 3:20:59 haalbaar zou moeten zijn. Maar vanwege de wedstrijden en baantrainingen, groeide mijn vertrouwen en daarom stelde ik voorzichtig mijn eindtijd bij. 3:15:00 werd voor mij een acceptabele tijd.

Dus nam ik even de tijd om een berekening te maken van wat ik gemiddeld per kilometer zou moeten lopen, wilde ik deze doelstelling behalen. En uit ervaring weet ik dat het niet verstandig is om te hard van start te gaan, dus was het uitgangspunt om rond de 4:45 per kilometer te vertrekken.

Ik begon heel rustig voor mijn doen, genietend van de sfeer en de zon en wetende dat ik al zo ontzettend lang hierop had moeten wachten. Het enige was dat mijn benen zwaar aanvoelden. In gedachten was ik met mijzelf aan het bakkeleien, want normaal duurt het ongeveer 5 km eer mijn benen zich soepel gaan gedragen. Maar we liepen ondertussen voorbij de 2e verzorgingspost en nog had ik niet het idee dat ze mee wilden spelen.

Toen een groep met 2 hazen voor een tijd van 3:15:00 langs mij liepen, begon ik te twijfelen of het wel een goede dag zou worden. Maar gelukkig kon ik mijzelf mentaal weer snel oppakken. Deze mannen begeleidden de groep op een te hoog tempo en ik had geen enkel probleem ze los te laten. Mijn Polar gaf een tijd aan waarmee ik tevreden was. Zo liep ik rustig door met mijn nog steeds vermoeide benen en de zon die steeds maar warmer ging schijnen.

Ik vulde zorgvuldig mijn koolhydraten bij, nam bij elke verzorgingspost 2 bekertjes water om te drinken en af te koelen. Als het zo warm is, doe je er verstandig aan je vochtbehoeften aan te vullen. Het is heel belangrijk en menig (beginnende) loper maakt hier vaak een fout uit onwetendheid.

Na kilometerpunt 21 veranderde er een hoop voor me. Mijn benen kregen ineens de kracht waar ik al de hele tijd naar op zoek was en het voelde alsof er een last van mijn schouders viel. Dat was pas het moment dat ik lekker ging lopen. Ik haalde vrij snel de groep met de 2 hazen in. Ik bleef steeds op mijn klokje kijken en probeerde bewust een tempo aan te houden dat goed voelde. Als dan ineens groot werd aangegeven dat 30 km achter mij lag, kon ik niet anders als een blij gevoel koesteren. Ik hoefde nog maar iets meer dan 12 km, yeah! Ik liep lekker, ik liep ontspannen en de tijd die mijn horloge aangaf, gaf het volste vertrouwen.

Op 32 km had ik het even benauwd, toen ik mijn vriend voor me zag. Het liep niet lekker en hij zou niet de tijd lopen die hij graag voor ogen had. Daar baalden we allebei van, maar ik besloot mijn eigen tempo aan te houden en wenste hem nog succes toe. Waar ik de eerste keer tijdens de marathon van Rotterdam het heel zwaar had rondom de Kralingse Plas, kon ik nu soepeltjes doorlopen. De man met de hamer kwam ik gelukkig niet tegen.

De laatste 5 kilometer vlogen in één stuk voorbij. Ik kwam terecht in een lopersflow. Af en toe liet ik die los om van mijn omgeving te genieten en ook een keer toen ik nog een hardloopmaat tegen kwam die het heel zwaar had. Het was nu nog maar 2 km tot de finish, nog maar 2! Mijn lichaam was sterk, ik liep soepel en mooi rechtop. Af en toe wilden mijn benen het opgeven, maar ik duwde mezelf erdoorheen en het lukte me om te versnellen!

Ik kwam over de finish in 3:13:10! Tevens liep ik een keurige negatieve split en 19:30 min van mijn persoonlijke record in 2014 tijdens de marathon van Frankfurt. Wat een overwinning tijdens een geweldig evenement in deze mooie stad van Rotterdam. Ik ben echt super trots en super tevreden! Op het moment dat ik mijn medaille in ontvangst nam, moest ik even slikken. Hier had ik het voor gedaan, voor deze bijzondere prijs had ik 12 weken hard gewerkt. Op dat moment was dat het mooiste bezit dat ik had!