Salomon Koning van Spanje Ultimate 2019

Afgelopen weekend heb ik samen met mijn vriend, en een aantal loopvriendjes en –vriendinnetjes meegedaan aan een trail klassieker in Zuid Limburg. Gedurende 3 dagen mag je kiezen uit diverse afstanden die wisselen tussen 17km op de vrijdagavond tot 16 of 28km op de zaterdag, en als toefje op de taart een 23 of 43km lang avontuur op de zondag. We hebben dit jaar besloten om te gaan voor de Ultimate, een combi klassement van alle 3 dagen (17, 29, en 43km) dat resulteert in een afstand van ongeveer 90km en meer dan 2500 hoogtemeters. Voor mij zou dit de eerste uitdaging op deze afstand zijn, en uiteindelijk werd het ook de mooiste uitdaging. Drie dagen lang rennen, klimmen, dalen, grenzen verleggen. Drie dagen lang mocht ik genieten van een schitterende omgeving, een goed georganiseerd evenement, fijne gesprekken onderweg met medelopers, het gevoel van vrijheid. Ik kreeg hier heel veel energie van. Hoe langer de afstand, hoe meer ik genoot en hoe sterker ik me voelde.

Het verbaasde me hoeveel zenuwen ik vantevoren had. Normaal heb ik hier geen last van bij een trail. Lag het aan het onbekende, aan de hoogtemeters, of aan de afstand? Gelukkig ebde het snel weg tijdens onze autorit richting Gulpen op de vrijdagavond. Imagine Dragons en Sia zorgden luid voor wat afleiding, terwijl een prachtig landschap ons tegemoet kwam. Het was op dat moment, dat ik het gevoel kreeg dat het goed zou komen.

Tijdens de nighttrail was ik constant aan het spelen met het zoeken naar een goed tempo. Ga ik niet te snel, voelt het niet te makkelijk op dit moment, moet ik nog rustiger? Want ja, er volgen nog meer kilometers de komende dagen. De avondloop vloog voorbij. Gelukkig heb ik bewust onderweg stil gestaan bij het unieke van zo’n evenement, met al die hardlopers en saamhorigheid die er heerste, de mooie lijn van lampjes voor en achter me. Daarna was het snel terug naar het gasthof om bij te eten en te slapen.

Zaterdagochtend begon fris, met een lichte bewolking en veel zuurstof in de lucht: mooi! Ook vandaag was het belangrijk om op het tempo te letten. We hebben vantevoren afgesproken dat het gemakkelijk aan moet voelen en dat we fris over de finish moesten komen. Dat was netjes gelukt. Onderweg heb ik tijd genomen om me om te kleden (ik vond het veel te warm met een thermo), en heb ik foto’s gemaakt van de omgeving. De omgeving was zo mooi dat ik het echt moest vastleggen. Ook was er tijd om met mederenners te hebben over hoe gaaf het is om hier te mogen hardlopen, over doelstellingen voor de toekomst, ze aangemoedigd en om weer verder door te huppelen. Weer vloog deze etappe heel gezellig en mooi, en veel te snel voorbij. Ik voelde me nog altijd sterk, en zelfs nog meer na de massage. Toch begon er ergens een stemmetje fluisteren dat me vertelde dat de volgende dag behoorlijk zwaar zou kunnen worden. Opnieuw begon ik de spanning voelen.

Tegen de tijd dat we zondagochtend de startlocatie bereikten, ging de zon schijnen. Voor mij voelde het alsof die speciaal voor ons kwam schijnen. Vandaag toch maar starten met een t-shirt en korte broek, omdat het de warmste dag zou zijn. Op niemands weerapp konden we vertrouwen qua hoeveelheid druppels die er zouden vallen. Het was een kwestie van: we zullen het wel zien (ik bedoel: voelen). Ik was helaas bloednerveus bij de start. We begonnen meteen bergop. Rustig blijven, korte pasjes, gebruik je armen zei ik tegen mezelf als wijze van ontspanning. Mijn achilles deed pijn op het 1e stuk, zeker als we verhard liepen. Gelukkig gingen we na ongeveer 3 kilometer bergop en het veld in. Op dat moment zakte de spanning weg, mocht ik klimmen (ik ben erachter gekomen dat ik echt wel van klimmen hou!), en kwam mijn vriendje naast me lopen. De volgende 5km liepen we naast elkaar, genieten, vertellend, afwachtend wat deze laatste etappe van ons avontuur voor ons in petto zou hebben.

Robin wandelt liever omhoog; ik dribbel. Dit geef me kracht, misschien niet slim, maar voor mij wel een shotje energie. Na 8km, een een leuke aantal foto’s van ons samen, wenste ik hem veel plezier en ging ik verder op mijn eigen tempo. Tot 20km heb ik heel ontspannen kunnen lopen ten spijte van een koude hagelbui die over ons heen kwam. Ik probeerde niet te veel na te denken over de kou, en de impact die het op mijn spieren heeft. Ik dacht juist dat het een welkome afleiding was. De 1e drankpost tegemoet lopend hoorde ik dat ik als 5e bij de dames van de Ultimate liep. Amai dacht ik, dat is vet. Als ik vandaag 5e zou worden, zou ik daar ontzettend blij mee moeten zijn.

Maar toch ging ik vanaf dat moment anders lopen. Want direct daarna haalde ik dame 4 en 3 in. Aan hun tempo te zien kon ik makkelijk minuten inhalen. Op een gegeven moment ging ik me afvragen of ik hiermee wel een podiumplaats kon verdienen. Ik probeerde rustig te blijven omdat het nog redelijk ver is. Als ik nu kapot ga, dan weet ik zeker dat ik plek 3 mag vergeten. Hoeveel tijd zou er tussen mij en nummer 2 zitten? Hoeveel tijd zou ik moeten goedmaken ten opzichte van de vorige dagen? Dat zijn de vragen die mijn gedachten passeerden tijdens de laatste 18km. Moet ik mezelf verwijten, dat ik de stand niet heb bijgehouden de afgelopen dagen, of moet ik gewoon lekker blijven genieten van het hier en nu? Bij de 2e verzorgingspost op 32km kreeg ik nogmaals bevestiging dat ik een 3e plaats bij de dames van de Ultimate bezet. Ik dacht op dat moment dat ik een staart voor me zag lopen, daar ergens in het bos. Zou dat nummer 2 zijn? Maar al gauw twijfelde ik of het wel echt een dame was.

Eerlijk is eerlijk, de laatste 10km waren niet bepaald ontspannen en fijn. Mijn benen begonnen de kilometers van de afgelopen dagen te voelen, en mijn gedachten neigden naar een resultaatgerichte finish. De drang om een podiumplaats te verdienen kwam af en toe opspelen. Heel dubbel, want ik wilde ook nog genieten! Ineens was er nog maar 4km over en toen zag ik haar. Dame nummer 2. Ze wandelde omhoog, ik niet. Heel gauw ging ik langs, op weg naar de mooiste 3km van deze 3 dagen. In de verte hoorde ik de speaker de nummers 1 en 2 van de 43km over de finish roepen (ze deden alleen vandaag mee, dus niet bij de Ultimate). Niet lang daarna, toen ik de doedelzakspeler passeerde (kippenvelmoment), hoorde ik dat de 1e ultimate dame over de finish is gerend. Nog maar even en dan ben ik er. Ik zette aan, vloog dat allerlaatste stuk (vet, vet, vet) naar beneden, haalde nog alles eruit wat erin zat en liep met een glimlach over de finish.

Yes, I did it!! Het mooiste is me overkomen dat jij je kunt bedenken bij een 3 daagse trailweekend. Enorm veel emoties voelde ik op dat moment. Blijdschap, trots, ongeloof (ik heb net 90km afgelegd), waardering (voor een mooi evenement), twijfel (zou ik een podiumplaats gehaald hebben?), spanning (mijn vriend(en) moeten nog binnen komen, hoe gaat het met ze?), en vreugde. Dit allemaal op hetzelfde moment. En dan mocht ik een super gave medaille in ontvangst nemen. De meest speciale van mijn gehele collectie.

Tijdens de prijsuitreiking kreeg ik te horen (want het was nog altijd niet zeker) dat ik als 3e Ultimate-vrouw op het podium mocht staan. Zoooo mooi! Ik finish vandaag nog geen minuut achter de 1e Ultimate-dame. Note to myself, geen foto’s meer onderweg nemen ;-). Een schitterend moment om na zo’n uitdaging prachtige prijzen te mogen ontvangen ten overstaan van mijn lieve vriend die ook een prachtige weekend heeft overleefd, en andere hardloopvriendjes, – en vriendinnetjes. Dit was een weekend dat ik nog lang ga koesteren. Ik deed in totaal 8:08:09 sec over het gehele weekend. Robin, mijn vriend deed het ook geweldig en heeft vooral genoten. Mijn complimenten aan hem, Nicole Leinders die (ultra) trailrunning er zo gemakkelijk uit laat zien, en Alvaro Torres die als maagd aan een trail was begonnen en meteen voor de Ultimate was gegaan, en alle andere wedstrijdlopers. Volgend jaar staan we er weer!