Venloop – het stadje van lol en plezier!

Gisteren zijn we afgereisd naar Venlo om daar een rondje van 21098 meter te hardlopen ter voorbereiding op onze marathon die over 3 weken zal plaatsvinden. De NN Marathon Rotterdam wordt de 3e wedstrijd voor mij op deze afstand, maar het is de 1e keer dat ik hem schema-gericht ga lopen.
Ik ben iemand die nooit echt bezig is geweest met een wedstrijd in te delen. Voor mij is het nog altijd belangrijk om lekker van start te gaan, een fijn tempo op te zoeken en deze dan proberen vast te houden tot de finish. Gewoonweg lekker constant lopen. Maar, deze keer kregen we een specifieke opdracht van onze trainer deze keer. We moesten de eerste 10 kilometer op een rustig tempo beginnen, rond de 4:45 min p/km, en de laatste 10 kilometer versnellen om enigszins te proberen om 4:00 min p/km te bereiken. Dus voor mijn doen vol gas geven tot de finishlijn. Dat werd dan zowel mentaal als fysiek een pittige uitdaging. Maar proberen kon ik altijd.
Met zijn drieen gingen we van start, in een voor ons doen heel rustig tempo. We moesten steeds op de klok blijven kijken, want ons tempo lag te hoog. Een combinatie van adrenaline en wedstrijddrang zorgde voor vinnige voetjes. En het publiek, de muziek en de mooi versierde straten… Kippenvel heb ik gevoeld voor zeker wel de eerste 5 kilometer omdat het tot me doordrong hoe bijzonder het is om hier samen met deze mannen deel te nemen aan deze mooie wedstrijd. Mooi omdat er over een afstand van 21,098 meter lang juichende toeschouwers staan die je aanmoedigen, de geur van worst en bier de je niet ontgaat en het zonnetje dat af en toe door de wolken kwam koekeloeren. Echt heel leuk om dit allemaal bewust mee te maken.
Voor we het wisten, zat de eerste helft er op en was het tijd om te gaan accelereren. Nu was het feestje voorbij en was het tijd “to get back to business”. De volgende 5 kilometer waren een gevecht om te gaan van een comfortabel tempo naar een krachtmetende snelheid. Het lukte maar niet om een tempo te vinden waarbij ik mij fijn voelde. Bij de drankpost wilde ik zo snel mogelijk een glaasje water of sportdrank tot mijn eigendom maken en dat kost energie. Mede omdat ik dan even af moet remmen en weer moet versnellen om op tempo te komen. Pfffuw. Dat was het moment dat ik de mannen moest laten gaan. Ik wist dat als ik op dit ritme bij ze wilde blijven ik me naar de filistijnen ging lopen. Ik moest accepteren dat ze sterker zijn en dat ik even de knop terug moet draaien. Dit bleek een verstandige beslissing te zijn, want vanaf 15 km ging het stukken beter.
De kilometers vlogen snel voorbij, zo ook de gezichten van een gelukkig volk langs de kant van de weg, de geluiden van de orkesten en de geuren van ‘braaivleis’. Mijn lichaam ging hard. Op kilometerpunt 18 had ik het even zwaar, maar de gedachten dat het nog maar een klein stukje is tot de mooiste parade van heel Nederland en Belgie gaf veel positieve energie. Nog maar 3 kilometer, ik kan het. Ondertussen denk ik aan mijn loophouding, loop ik efficient genoeg? En ik weiger toe te geven aan een moe gevoel. Dan komt de laatste 1000m in zicht. Stel je eens voor hoe het is om tussen duizenden mensen door te lopen die vrolijk staan te zingen en juichen, straten die overal versierd zijn met slingers en ballonnen en jij weet dat het allemaal zo voorbij is, daarom hardloop jij je hart eruit! In een woord: Geweldig!
Deze halve marathon vloog zo om. Te snel. Ik kwam door op een tijd van 1:32:49, best een mooie prestatie voor mij. Mijn PR van afgelopen jaar was 1:32:45. Gezien het kleine verschil in tijd en een heel ander indeling, was dit een geslaagde opdracht! Dat geeft hoop voor de grote meneer op 10 April